En nu de bomen.

Onze eerste, zeer tevreden, huurders zitten in de pajero die ik vanaf nu Casa Demetria zal noemen. Dus eindelijk heb ik tijd om aan de avocado bomen te werken. Er zijn een viertal bomen die er kennelijk geen zin meer in hebben. Eén er van kennen jullie al het is de ouder van Johan en Dick. In een rijtje van vijf bomen is dat degene die alleen bloemen heeft en geen bladeren.

Die bladeren zijn zeer nodig. Zij zorgen voor het voedsel waardoor de avocado’s groeien. Als ik er niets aan doe hebben we volgend jaar aan deze boom een groot aantal avocado’s met de maat van grote pruimen. Daar heb je dus niets aan.

Mijn persoonlijke begeleider bij de coöperatie Cocampa heeft ook geen idee hoe dit kan. Alle bomen krijgen precies de zelfde behandeling en worden automatisch bevloeid. Persoonlijk wijt ik het aan gebrek aan aandacht. Maanden lang heb ik elke week de groeiperikelen van Johan en Dick gevolgd en nu niets meer dus gebrek aan aandacht moet wel. Na mijn ‘aandacht’ van vandaag ziet hij er nu zo uit.

De takken zijn gewit. Dat is nodig omdat deze takken niet tegen de zon kunnen. Ze zitten altijd in de schaduw en zonder de beschermende schaduw van de bladeren zullen ze verbranden wat weer een desastreus effect heeft op de sapstroom.

Ook deze jongen heeft mijn aandacht gekregen.

Met als gevolg.

Het ziet er een beetje raar uit maar het is voor hun eigen bestwil zullen we maar zeggen.

Tijdens het maaien kwam ik midden in de boomgaard deze oostindische kers tegen. Een opvallend bloemetje zo midden tussen alle bomen.

Advertenties

Niet alleen de radijzen zijn groot.

Gisteren de stronk van de grootste mispelboom verwijderd en de eerste palm geplaatst. Dat was zweten. Het grootste probleem was de wortel die onder de mispelstronk recht naar beneden groeide, daar kom je niet bij.

Dus Rob moeten inschakelen. De een kon dan met een hefboom de stronk scheef duwen, de ander kon dan met een bijl die ellendeling te lijf. Uiteindelijk is het gelukt.

Het volgende probleem was de palm, de kluit was erg groot en nog zwaarder. Maar uiteindelijk stond de eerste.

Ank was intussen bezig met haar groentetuin en kwam ons vol trots haar geoogste courgette tonen. Dat wordt een lekker soepje!

Tussen de bedrijven door vond ik in de tuin deze vreemde eend in de bijt.

Palmeros zijn net Nederlanders.

Ja, hét gespreksonderwerp is net als in Nederland het weer. Te warm, te koud, te droog te nat. Het maakt niet uit het is nooit goed. Maar wat is het nu eigenlijk? Zoals jullie inmiddels weten houd ik veel dingen bij waaronder de temperatuur en de hoeveelheid regen. Om maar met de regen te beginnen dit is de huidige situatie. De grafiek geeft de totaal gevallen hoeveelheid water weer.

Het grijze vlak is volgens internet het langjarig gemiddelde. De zwarte lijn was wat vorig jaar gebeurde en de blauwe dit jaar. Feit is dat er dit jaar al twee maal zo veel regen is gevallen als vorig jaar. Volgens de meteorologen was dit echter een ‘normaal’ jaar en was het de afgelopen tien jaar te droog. Ook een feit is dat het voorlopig wel niet meer zal regenen zoals uit de onderstaande grafiek van de hoeveelheden per week blijkt.

En de temperatuur? Vorig jaar hadden we al 6 dagen met een temperatuur van boven de 30° achter de rug nu nog geen een. Is het dan nu te koud? Als je naar de gemiddelde weektemperaturen kijkt dan is alles volkomen normaal.

Een bijkomend probleem wat we hier hebben is dat we op het stijlste eiland ter wereld leven. Het hangt er vaak van af op welke hoogte je zit. Wij zitten op 580 m en het kan zo maar gebeuren dat het op het helikopter platform, 200 m lager, niet regent en bij ons wel. Is het dan nu te warm, te koud, te nat of te droog? Geen idee, het is maar net aan wie je het vraagt.

Wat zonder discussie in ieder geval wel mooi is, is deze aparte bloem die ik daarnet tegen kwam in de boomgaard.

Heerlijk.

Vanochtend de eerste sinaasappels van dit jaar geoogst en geperst. Ze zijn weer heerlijk.

Vandaag weer hard gewerkt aan het laatste dakdeel. Het lijkt niet veel dat stukje maar vooral die laatste pannen die op maat moeten worden gesneden is een berg werk.

Ik moest wel doorwerken vandaag want vanaf morgen gaan de timmerman Fernando, de metselaar Jorge met een hulp en ondergetekende aan de slag aan het binnenwerk. Jorge gaat de waterleiding aanleggen, de muren stucken, de vloer storten en de vloertegels leggen. Fernando begint aan de ramen deuren in zijn eigen werkplaats. Het heeft even geduurd maar eindelijk is het zo ver. Wel nodig ook want in onze gastenruimte kan je je kont niet keren vanwege de keuken en de slaapkamer die daar staan en die moeten er eind februari wel uit zijn want dan krijgen we bezoek.

In de tuin staan momenteel de Aloe’s in bloei. Erg mooie bloemen.

T’is een autist.

Het blijft hommeles tussen onze katten Mees en Isabel. Het lijkt wel of Mees (6,5 kg) bang is van Isabel (1,5kg). Die kleine wil spelen en Mees raakt daar helemaal van in de stress. Eergisteren kwam Mees eindelijk naar binnen door ons nieuwe kattendeurtje wat we deze week hebben laten plaatsen. Hij moest wel want na er een hele poos voor te hebben gezeten kwamen er ineens een drietal kittens onze plaats op dartelen. Dat was erger dan het kattendeurtje dus hup er door. Nog maar half in de kamer spring Isabel boven op hem. Mees gelijk weer terug naar buiten en verdorie daar waren nog steeds die drie katjes. Helemaal gek werd hij. Nee veranderingen zijn niets voor onze zware jongen.

Het eerste deel van het dak van de pajero is klaar ik begin nu aan de noordelijke kopse kant.

Ik zal blij zijn als het klaar is. Want verhuren zal een leuk extra zakcentje gaan opbrengen. Verhuren moet zeker mogelijk zijn want we hebben een apart huis met een geweldig uitzicht. Bovendien is, volgens de internetkrant ElApurón, La Palma begin volgend jaar overboekt. Er zijn gewoonweg te weinig accomodaties om alle toeristen te kunnen herbergen.

Anderhalf jaar geleden hebben we voor de tuin een Strelitia gekocht. Een rare plant hij groeide niet, er kwamen geen bladeren bij maar hij ging ook niet dood. Hij stond maar te staan. Maar nu hebben we ineens een bloem. Die wil ik toch even delen want ze zijn wel erg mooi.

T’is eindelijk gelukt, ik heb een rotsmak gemaakt. 

Ja Lex ook ik ben gevallen.  Ik ben een hartstochtelijk gelover dat een opgeruimde werkplek het werk prettiger en veiliger maakt. Elke dag en ook tijdens het werk ben ik steeds bezig om alles georganiseerd en opgeruimd te houden, soms tot ergernis van anderen. Maar gisteren morgen ging het toch mis. Net nadat ik alles weer opgeruimd had liep ik met een ca. 15kg zware brok van metselwerk en dakpannen naar de berg puin naast de pajero toen ik op een achtergebleven latje stapte. De achterkant van dat katje wipte omhoog en voorkwam dat mijn achterste voet die op weg was naar voren dat ook kon doen en ……. bats daar lag ik. 

Even dacht ik dat de wereld verging en dat m’n knieschijf nu wel in m’n knieholte moest zitten maar dat viel, nadat alle kleuren van de regenboog verdwenen waren en ik weer gewoon kon ademhalen, mee. M’n knie begon gelijk op te zwellen en ook m’n koon bloedde. M’n knie ingesmeerd met Arniflor vallen en stoten gel en een drukverband er om en de rest van de dag met een boek op de bank gezeten. 

Vanochtend ben ik weer aan het werk gegaan. Als ik niets doe dan gebeurt er ook niets en ik wil dat dak dicht hebben voor het gaat regen. Ondanks m’n stijve en pijnlijke knie ben ik toch goed opgeschoten. Ook omdat het weer boven de 30° is ben ik  maar weer op tijd opgehouden. 

Anky die de cactussen voor de pajero water geeft. 

In slopen ben ik goed. 

Ondanks de aanhoudende warmte weer best wat gedaan. In de pajero is de temperatuur door die dikke muren bovendien erg aangenaam. De muren van de pajero zijn voorzien van een slechte kalkachtige stucklaag, die moet er vanaf om te worden vernieuwd en bovendien moeten er electriciteitsleidingen in worden aangebracht. Nu  met behulp van een hydraulische boorhamer c.q. beitel gaat dat slopen me goed af. Probleem is alleen dat dat ding niet licht is en kennelijk steeds zwaarder wordt. Nadat de helft van de slaapkamer was gedaan begonnen bovendien m’n handen te tintelen dus maar even gestopt morgen verder. 

In den beginne:

En na zo’n uurtje of drie bikkelen en het afvoeren van vier kruiwagens cement. 

Wat een enorme ruimte hè met zo’n panoramafoto. 

Onder het motto de wonderen zijn de wereld nog niet uit even dit. Gisteren heb ik een foto laten zien van een bloeiende bisschopsmuts (eerst abusievelijk monnikskap genoemd). Die bloem was toen geel. 

Wat zie ik zojuist tot m’n grote verbazing? Die bloem is nu roze!