En nu de bomen.

Onze eerste, zeer tevreden, huurders zitten in de pajero die ik vanaf nu Casa Demetria zal noemen. Dus eindelijk heb ik tijd om aan de avocado bomen te werken. Er zijn een viertal bomen die er kennelijk geen zin meer in hebben. Eén er van kennen jullie al het is de ouder van Johan en Dick. In een rijtje van vijf bomen is dat degene die alleen bloemen heeft en geen bladeren.

Die bladeren zijn zeer nodig. Zij zorgen voor het voedsel waardoor de avocado’s groeien. Als ik er niets aan doe hebben we volgend jaar aan deze boom een groot aantal avocado’s met de maat van grote pruimen. Daar heb je dus niets aan.

Mijn persoonlijke begeleider bij de coöperatie Cocampa heeft ook geen idee hoe dit kan. Alle bomen krijgen precies de zelfde behandeling en worden automatisch bevloeid. Persoonlijk wijt ik het aan gebrek aan aandacht. Maanden lang heb ik elke week de groeiperikelen van Johan en Dick gevolgd en nu niets meer dus gebrek aan aandacht moet wel. Na mijn ‘aandacht’ van vandaag ziet hij er nu zo uit.

De takken zijn gewit. Dat is nodig omdat deze takken niet tegen de zon kunnen. Ze zitten altijd in de schaduw en zonder de beschermende schaduw van de bladeren zullen ze verbranden wat weer een desastreus effect heeft op de sapstroom.

Ook deze jongen heeft mijn aandacht gekregen.

Met als gevolg.

Het ziet er een beetje raar uit maar het is voor hun eigen bestwil zullen we maar zeggen.

Tijdens het maaien kwam ik midden in de boomgaard deze oostindische kers tegen. Een opvallend bloemetje zo midden tussen alle bomen.

Advertenties

Hoe een klein klote schroefje je een dag werk kan kosten.

Zo na een week hard werken even wat nieuws uit La Palma. Die laatste beetjes werk kosten je nog een berg tijd. De ramen zijn geplaatst maar het is Palmees dubbelglas. Dat wil zeggen een ruit een aluminium frame een ruit en dan de glaslatten om het geheel op zijn plaats te houden. Geen hechting tussen de ruiten en het aluminium, geen vacuüm niets. Volgens Fernando precies het zelfde alleen veel goedkoper. Gevolg direct vocht tussen de ruiten en niet goed schoon van binnen.

Dat wordt nog een pittig gesprek morgen.

De deur in de buitenmuur is nog niet klaar daar is Fernando nog hard aan aan het werk.

De deur is volgens een oud Palmees ontwerp. Ik moet zeggen als glazenier deugt hij niet maar zijn timmer werk is solide.

Afgelopen vrijdag heb ik de laatste meubels gehaald. Twee zonnebanken, een tweezits bank, een wasmachine een een berg ander spulletjes. “Gaat er niet in!” volgens de bediende van Ikea maar dat moet je niet tegen Hans zeggen dan gaan mijn haren in mijn nek overeind staan en dan gaat het er dus wel in.

Het grootste probleem afgelopen weken was het internet in de pajero. Dat wilde maar niet werken. Speciaal een driestations Google WiFi mesch systeem gekocht wat ik vanwege de afstand en de dikke muren bekabeld heb aangesloten. Maar wat ik ook deed het wilde niet werken. Drie uur met de helpdesk van Google aan de telefoon gehangen NIETS. Mijn kabeltester gaf aan dat de kabel ok was maar internet ho maar. Het signaal lampje van het Google wifipunt beleef rood. Ten einde raad een nieuwe afgeschermde kabel gekocht om de huidige cat. 6 kabel te vervangen. Daar vandaag m.b.v. Rob aan begonnen. En wat vond ik bijna gelijk toen ik een verdeelkastje open maakte.

Een van de twee schroefjes waar je het dekseltje van het verdeelkastje mee dicht maakt was dwars door de kabel heen gegaan. Leuk ding zo’n kabeltester maar een kortsluiting tussen twee draadjes ziet hij kennelijk niet. Het beschadigde stuk er af gehaald en ………

Geen witte rook maar wit licht voor mij net zo belangrijk. Dus er is wifi in Casa Demetria!

Trip down memory lane.

Vandaag een container gevuld met bouwafval.

Saai werk? Nee hoor, zwaar wel maar het is een aaneenschakeling van herkenningen. Je komt van alles tegen. Mijn oude klauwhamer met gebroken klauw omdat de spijker in tea sterker was dan de klauw, het oude visnet dat we gebruikten in de vijver in Almere, de oude parasol waarvan het doek helemaal aan flarden was omdat er vanaf het dak een kat op was gesprongen die zich het vege lijf heeft proberen te redden en daarbij het doek aan flarden scheurde, ook een witte ovalen buis die ik gisteren nog heb lopen zoeken omdat ik wist dat die ergens moest zijn, tja gebruikt als roerijzer in een pot verf, enz.

Het weer is hier momenteel een beetje vreemd. Het ene moment schijnt de zon, zie boven en het andere moment zitten we tijdens de koffie ineens midden in een Bruma,

Om even later weer in een heerlijk zonnetje te zitten.

De container is inmiddels wel vol.

Trouwens over het weer, wij hadden de koudste meimaand in achtentwintig jaar terwijl Nederland de warmste had sinds het begin van de registratie. Hadden we dan Nederland moeten blijven? Ik dacht het niet!

De ramen zijn er, hoera ….??????

Vandaag met vrienden naar Santa Cruz geweest. Veel boodschappen gedaan en lekker gegeten. Het restaurant keek uit over de Atlantische oceaan en je kon, omdat het zo helder was, ook Tenerife duidelijk zien liggen, fantastisch.

Fernando zou vandaag het glaswerk voor de ramen brengen. Dus toen we thuis waren gelijk even gekeken en …..

Van alle ramen twee stuks …… dat is echter niet wat ik versta onder dubbel glas.

Gelijk in de telefoon geklommen. Maar volgens Fernando zijn ze nog niet af de aluminium buitenrand en het raamwerk wat er in zou moeten komen stonden nog in zijn werkplaats. En het vacuüm? Ook dat stond in zijn werkplaats en doet hij zelf. Gerustgesteld heeft hij me niet echt.

Huwelijk van Fernando en Julia.

Het spreekwoord is fout! Ik weet het niet hoor maar wel duidelijk is dat hij op z’n aller minst wat gemist heeft. Het spreekwoord is “Leven als God in Frankrijk” maar het moet zijn “Leven als god in La Palma”. Waarom ben ik zo lyrisch? Nu dat komt omdat we zo’n prettige middag hebben gehad. We waren uitgenodigd bij het kerkelijk huwelijk van Fernando, ja onze timmerman, en Julia met na afloop een lunch bij La Briesta in de bergen. Wat een geweldig vriendelijk mensen zijn Palmeros toch, je voelt je hier echt thuis.

Het huwelijk was bij San Mauro, het oude kerkje aan het einde van onze straat. Het is Fernando’s tweede huwelijk, toen ik hem vroeg hoe dat kon zei hij: “Rijke en beroemde mensen mogen het dus waarom ik niet.” Hij is er bijna drie jaar mee bezig geweest maar hij had eindelijk toestemming gekregen.

De gespannen bruidegom:

De al even gespannen bruid:

Het geven van de ringen:

Heel anders dan in Nederland is de receptie voor het altaar waarbij dan gelijk een foto genomen wordt samen met het bruidspaar.

Last but not least, de rijst en bloemblaadjes bij het verlaten van de kerk:

Ik ben blij dat de wens van deze twee lieve mensen eindelijk is uitgekomen.

T’gaat rustig door.

Vanochtend de tweede palm geplaatst. Deze is iets kleiner dan die van gisteren en ook de stronk van de verwijderde mispelboom was wat kleiner. Dat neemt niet weg dat het toch weer een behoorlijk werk was. De onderstaande kluit is 60 cm hoog.

Maar ze staan.

Vanmiddag zijn we de ramen gaan monteren. Rob heeft weer geholpen. Dat is prettig wat die dingen zijn vrij groot en zwaar. Een bijkomend voordeel is dat Rob links is. Dat is erg handig als de scharnieren aan de linkerkant zitten. Hier Rob in actie.

Niet alleen de radijzen zijn groot.

Gisteren de stronk van de grootste mispelboom verwijderd en de eerste palm geplaatst. Dat was zweten. Het grootste probleem was de wortel die onder de mispelstronk recht naar beneden groeide, daar kom je niet bij.

Dus Rob moeten inschakelen. De een kon dan met een hefboom de stronk scheef duwen, de ander kon dan met een bijl die ellendeling te lijf. Uiteindelijk is het gelukt.

Het volgende probleem was de palm, de kluit was erg groot en nog zwaarder. Maar uiteindelijk stond de eerste.

Ank was intussen bezig met haar groentetuin en kwam ons vol trots haar geoogste courgette tonen. Dat wordt een lekker soepje!

Tussen de bedrijven door vond ik in de tuin deze vreemde eend in de bijt.